ESC programını duymadan önce, başka bir ülkede gönüllü olarak hem bir başkasının hem de kendi hayatımın bu kadar değişebileceğini hiç düşünmemiştim. Üniversitenin ilk yıllarında gönüllülük fikri aklıma düşmüş, hatta beni heyecanlandırmıştı ama zamanla rafa kalkmıştı. Ta ki pandemi döneminde bu ihtimal karşıma yeniden çıkana kadar. Bu sefer tereddüt etmedim. Başvurdum. Ve kendimi Macaristan’ın en yoksul ama en sıcak insanlara sahip bölgelerinden birinde buldum.
Türkiye, Ermenistan, Gürcistan, Rusya, Ukrayna, İspanya, Almanya, Hollanda ve Macaristan’dan gelen gönüllülerle birlikte Nógrád bölgesinde; eğitime erişimi kısıtlı çocuklar ve gençler için, yaygın öğrenme (non-formal learning) yöntemleriyle İngilizce aktiviteleri düzenledik. Koordinatörümüz Szilvia Szimcsera bizim için sadece bir koordinatör değildi. Bazen bir mentor, bazen bir dosttu. Yanımızda yürüdü, bizi anladı, destekledi. Hayatımda iz bırakan insanlar listesinin en üst sıralarında yer almasının sebebi tam olarak bu.
Yaklaşık 5.000 nüfuslu Szécsény adlı küçük bir kasabada yaşadık. Nedenini tam olarak açıklayamıyorum ama ilk günden itibaren kendimi oraya ait hissettim. 10 ay boyunca dili aynı şekilde konuşamadığım çocuklarla, gençlerle ve yaşlılarla çalıştım. Farklı okullarda, gençlik merkezlerinde, yetimhanelerde ve huzurevlerinde şunu öğrendim: Gerçek iletişim kelimelerle sınırlı değil. Bazen bir gülümseme, bir bakış ya da sessizce paylaşılan bir an, uzun cümlelerden çok daha fazlasını anlatabiliyor.
Aynı evde yaşamak her şeyi paylaşmak demekti. Kutlamalar, tartışmalar, gecenin bir yarısına uzanan sohbetler ve bazen gecenin sonunda birbirimizi eve taşıdığımız anlar… En yakın arkadaşım Ashot Hayrapetyan ile daha ilk günden kurduğumuz bağ, bana zor zamanlarda güvenebileceğin birinin hayatındaki değerini tekrar hatırlattı. Gerçekten bir kardeş gibiydi.
Elbette zorlandığım anlar oldu. Dil engeli, kültürel farklar, ev özlemi… Ama her biri beni biraz daha güçlendirdi. Bir çocuğun gözlerindeki ışığı görmek, kahkahasını duymak, neden orada olduğumu tekrar tekrar hatırlattı.
Macaristan’da geçirdiğim zaman sadece güzel bir anı değil; benim için gerçek bir dönüm noktasıydı. Dünyaya, insanlara ve kendime bakışımı kökten değiştirdi. Artık biliyorum ki bir gülümseme sınırları aşabiliyor, iyilik evrensel bir dil ve nereden başlarsak başlayalım, hepimizin bir iz bırakma gücü var.
İyi ki cesur olmuşum.
İyi ki gitmişim.
İyi ki yaşamışım.
Bu yolculuğu benimle paylaşan Egyesek Youth Association’a ve hayatıma dokunan herkese kalpten teşekkür ederim. 💛
